Qeqa Krelani vertelt over het moeilijke moment: Mijn vader stierf in mijn armen in 5 minuten

Qeqa Krelani vertelde in het programma “Jeto me Orën” op RTV Ora meer over haar privéleven.

Ze dacht terug aan haar overleden vader en sprak over haar gevoelens rond zijn overlijden.

Qeqa Krelani: Mijn vader heeft als persoon veel geleden, omdat zijn zussen en broers op jonge leeftijd zijn overleden. Ook zijn ouders, en hij heeft altijd geleden. Het leven is erg onrechtvaardig en ik begrijp het niet. Mijn vader stierf op zeer jonge leeftijd aan een hartaanval en dat was zwaar, omdat hij in mijn armen is gestorven. Ik was heel klein. Ik was 15, 16 jaar en daarom vertrouw ik het leven niet, want ik denk dat alles in 5 minuten voorbij kan zijn, omdat hij in 5 minuten in mijn armen is gestorven. Daarom vertrouw ik het leven niet, want de mensen van wie ik het meest heb gehouden zijn óf uit dit leven verdwenen óf uit dit land vertrokken. Mijn vader is uit dit leven verdwenen, terwijl Flaka uit dit land vertrok. Elke 5 minuten denk ik dat er iets kan veranderen. Het spijt me heel erg dat hij niet heeft geleefd om mijn succes en dat van Flaka mee te maken.

De grootste steun voor de journaliste is haar familie geweest. Ze zegt zelfs dat haar zus Flaka, die erg kritisch en detailgericht is en haar helpt steeds beter te worden, haar inspiratiebron en idool is.

Maar wat brengt haar het vaakst naar Tirana?

“Vriendschap brengt me hierheen, waarbij je soms niet per se familie van elkaar hoeft te zijn; soms is er een bijzondere band die sterker is dan bloedverwantschap. Die klik en de energie die je met elkaar creëert”, zei Qeqa.

Ze sprak ook over haar carrière. 

Op de vraag wat enkele van de belangrijkste stappen in haar carrière waren, antwoordde ze: “Ik word emotioneel als ik eraan denk; het is toen ik de wedstrijden Kosovo-Engeland en Kosovo-Spanje becommentarieerde.”

Ze zegt dat ze niet alleen zal blijven in dit beroep.

“Ik ben de eerste, maar ik wil niet de enige blijven. De reden waarom we met zo weinig vrouwen in de sport zijn, of zelfs in het algemeen in het leven, en er niet in slagen om veel beslissingsbevoegdheid te krijgen, is dat we elkaar onderdrukken. Ik begrijp niet waarom dit zo vaak in Kosovo gebeurt. Ik denk dat we meer op elkaar moeten stemmen en elkaar meer punten moeten geven, want alleen zo worden we sterker.”