Ademi: 80% van mijn tijd besteed ik aan voetbal, ik bid tot God dat we Kosovo naar het WK kunnen brengen

De voorzitter van de Kosovaarse voetbalbond, Agim Ademi, sprak in de podcast “Als het hart spreekt” met humanist Halil Kastrati ook over de ontwikkeling van het voetbal in Kosovo, de uitdagingen voor de bond en de doelstellingen voor de toekomst. Hij benadrukte dat de vooruitgang die in korte tijd sinds de toetreding tot de UEFA en FIFA is geboekt buitengewoon is.

Volgens hem was de toelating van Kosovo tot de internationale organisaties UEFA en FIFA in 2016 het belangrijkste moment in de geschiedenis van het Kosovaarse voetbal.

“Onze voetbalgeschiedenis wordt geschreven sinds 2016, toen Kosovo werd toegelaten tot de UEFA en de FIFA. Sindsdien zijn we alles vanaf nul gaan opbouwen”, zei Ademi.

Hij herinnerde eraan dat Kosovo op het moment van toelating tot deze organisaties over zeer weinig sportinfrastructuur en geschikte stadions voor internationale wedstrijden beschikte.

“Toen we tot de internationale organisaties werden toegelaten, hadden we in feite maar één stadion dat in gebruik was. De meeste velden waren oud en er was decennialang niet in geïnvesteerd”, zei hij.

Volgens hem heeft de bond daarom veel geïnvesteerd in de aanleg en verbetering van de sportinfrastructuur.

“We hebben de bond overgenomen zonder enig bezit, terwijl de waarde van de bezittingen inmiddels meer dan 68 miljoen euro bedraagt. Dat is bereikt door investeringen in velden, stadions en ontwikkelingsprojecten”, benadrukte Ademi.

Hij sprak ook zijn waardering uit voor het grote talent dat Kosovo bezit en noemde enkele voetballers die tegenwoordig in de sterkste Europese competities spelen.

“Kosovo is een klein land, maar heeft enorm veel talent. We hebben voetballers die tegenwoordig op het hoogste niveau van het Europese voetbal spelen”, zei hij.

Hij noemde enkele van de bekendste namen van het nationale team en benadrukte hun belangrijke bijdrage aan de ploeg.

“Amir Rahmani is onze aanvoerder en een van de beste verdedigers in Italië, en hij is tweevoudig kampioen met Napoli. Vedat Muriqi levert heel goede prestaties in La Liga en is een van de belangrijkste figuren van ons team. En dan is er Edon Zhegrova, die bij Juventus speelt en die precies uit deze modder is voortgekomen, als ik het zo mag zeggen, dus uit deze grond, en nog veel meer anderen die om uiteenlopende redenen en met uiteenlopende doelen met hun families hier zijn weggegaan, vanwege onderdrukking, oorlog, vervolging of armoede. Vandaag keren zij in vrede, in een republiek, terug naar Kosovo. En ik zeg dat het uniform van het UÇK, dat Kosovo heeft bevrijd, vandaag het uniform van het Kosovaarse nationale team is geworden, en dat dit uniform even zwaar weegt.
Met deze jongens en meisjes uit die families vervullen we hun opdracht om Kosovo naar het hoogst mogelijke voetstuk te brengen”, zei Ademi.

Volgens hem spelen ook de diaspora-spelers, die in Europese landen zijn opgegroeid en zich daar hebben ontwikkeld, een belangrijke rol in het nationale team.

“Veel van onze voetballers zijn in Europa geboren en opgegroeid, maar ze voelen Kosovo altijd als hun land en zijn er trots op het shirt van het nationale team te dragen. Ik noem deze gouden jongens Dardaanse gladiatoren”, zei hij.

Ademi sprak ook over de emoties die voetbal oproept en over de gevoelens die hij na elke wedstrijd van het nationale team ervaart.

“Het zijn werkelijk onbeschrijfelijke emoties. Na elke gewonnen wedstrijd voel ik me een koning. Na elke verloren wedstrijd voel ik me de hoofdschuldige. Want zij hebben geen schuld, omdat ze 100% geven. Ik heb het gevoel dat ik die last draag en dat ik het verdien”, zei de voorzitter van de KFB.

Ademi zei dat hij, hoewel hij ook zijn eigen privébedrijven heeft, het grootste deel van zijn tijd aan voetbal besteedt, dat inmiddels zelfs een verslaving voor hem is geworden.

“Ik heb ook mijn eigen bedrijf en ondernemingen, maar daar besteed ik slechts ongeveer 20 procent van mijn tijd aan. Ongeveer 80 procent van mijn tijd en energie gaat naar de voetbalbond”, zei Ademi.

Volgens hem komt die grote toewijding voort uit het feit dat voetbal al sinds zijn jeugd zijn passie is.

“Ik ben al ongeveer 50 jaar met voetbal bezig, als voetballer, als clubbestuurder en later bij de bond. Het is niet mijn enige beroep; ik leef niet van voetbal. Maar het is inmiddels mijn passie. Het is een verslaving geworden. Waarom is het een verslaving? Omdat ik het als een missie ben gaan zien. En wanneer ik een missie op me neem, geef ik er 100% voor en wil ik die tot het einde volbrengen. Ik ben iemand die zich nooit voor een uitdaging terugtrekt. Ik ga door tot het einde en zoek tot het einde naar een oplossing, naar een uitweg”, zei Ademi.

Een van de grootste doelstellingen van de bond blijft Kosovo’s kwalificatie voor het WK. Ademi hoopt dat deze droom deze maand werkelijkheid kan worden, wanneer Kosovo in de halve finale van de play-offs tegen Slowakije speelt en, bij winst, vervolgens in de finale in “Fadil Vokrri” tegen Turkije of Roemenië.

“We hebben nog maar twee wedstrijden te gaan en ik bid tot God dat we die twee wedstrijden zo goed mogelijk doorkomen. Hopelijk hebben we het geluk aan onze kant en staan we daadwerkelijk op het WK. Dat zou iets zijn wat geen enkele bond tot nu toe heeft bereikt: in zo’n korte tijd deel uitmaken van een WK. Dat zou een historische prestatie zijn voor zo’n jonge staat in het internationale voetbal”, zei Ademi.

Hij voegde eraan toe dat het hijsen van de Kosovaarse vlag op zo’n toernooi een moment van trots zou zijn voor het hele land.

“Direct na Eid al-Fitr zullen we samenkomen om ons te verzamelen voor de wedstrijd van 26 maart in Slowakije. Ik bid tot God en hoop dat we met een overwinning terugkeren en dit hele volk blij kunnen maken. Ik kan me niet voorstellen hoe dit vergoed zou kunnen worden, en ik kan geen beloning bedenken die ik die voetballers zou kunnen geven als we Kosovo naar Amerika brengen, waar we ook in een groep zitten met de Verenigde Staten. Als daar het volkslied van de Verenigde Staten en het volkslied van Kosovo klinken, is dat voor mij ook een soort beloning of blijk van dankbaarheid jegens de Verenigde Staten, maar ook jegens de andere bondgenoten die ons als land hebben geholpen”, zei Ademi.